Kaliforniya’da 2011-2017 yılları arasında yaşanan kuraklık döneminde Los Angeles Rezervuarı’na atılan 96 milyon siyah plastik topun su ayak izine dair uluslararası bir araştırma yayımlandı. Nature Sustainability dergisinde yer alan bu çalışmaya göre, buharlaşmayı azaltmak amacıyla üretilen topların üretim sürecinde tüketilen su miktarı, rezervuarda sağlanan tasarrufu geride bıraktı.
34,5 MİLYON DOLARLIK PROJE
Dönemin Los Angeles Belediye Başkanı Eric Garcetti tarafından Ağustos 2015’te tamamlanan proje çerçevesinde, Sylmar bölgesindeki 71 hektar (175 akre) içme suyu rezervuarının yüzeyi, 96 milyon polietilen topla kaplandı.
Her biri 36 sentten toplamda 34,5 milyon dolara mal olan projeyle; havzada buharlaşmanın yüzde 85 ila 90 oranında azalması, yılda yaklaşık 1,1 milyar litre su tasarrufu sağlanması ve güneş ışığını engelleyerek yosun oluşumunu önlemek hedeflendi. Su yönetimi yetkilileri, fiziksel örtü veya baraj inşaatı gibi alternatif maliyetlerin 300 milyon doları aşmasının önüne geçildiğini belirtti.
ÜRETİM SÜRECİNDEKİ SU TÜKETİMİ
Imperial College London, Massachusetts Institute of Technology (MIT) ve Twente Üniversitesi’nden araştırmacılar tarafından hazırlanan raporda, topların yaşam döngüsü analizi ele alındı. Plastik hammaddesinin gerektirdiği petrol, doğal gaz ve elektrik üretim süreçlerindeki su tüketimini hesaplayan araştırmacılar şu bilgileri paylaştı:
Plastik kalınlığına bağlı olarak 96 milyon topun üretimi sırasında dünya genelinde yaklaşık 2,9 milyon metreküp su harcandığı belirlendi.
Topların suda kaldığı yaklaşık 1,5 yıl boyunca önlenen buharlaşma miktarının ise 1,7 milyon metreküp civarında olduğu kaydedildi.
Kuraklığın sürekli devam etmesi halinde üretilen su borcunun dengelenmesi için en az 2,5 yıllık bir süre gerektiği ifade edildi.
EN YÜKSEK SU VERİMİ SAĞLIYOR
Bulgularda topların rezervuar alanındaki buharlaşmayı engelleme ve federal içme suyu kalite standartlarını karşılama işlevini etkin bir şekilde yerine getirdiği ancak üretim aşamasındaki dolaylı su ve karbon maliyetlerinin dikkate alınması gerektiği vurgulandı.
Üretici firmaların toplara verdiği kullanım ömrünün 25 yıla kadar uzandığı belirtirken, uzun vadeli kullanımlarda su maliyetini karşılayabileceğine değinildi; ayrıca kentsel tasarruf yöntemleri üzerine geçmiş verilerde çim sulama yasakları gibi idari kısıtlamaların en yüksek verimi sağladığı hatırlatıldı.
